خوش صدا باش تا کامروا شوی …
گوش اگر گوش من و ناله اگر …
محرم از راه رسید و چند نکته باز هم در خاطر طنین انداز می شود :
۱ – رسانه ملی به هنگام پخش سخنرانی علما از ثانیه های معکوس استفاده می کند که به نظر می رسد نوعی دهن کجی به « سخنرانی » باشد .
۲ – پخش مداحی ها با ثانیه های معکوس همراه نیست و نشان از این دارد که مداحی بر سخنرانی مقدم است .
۳ – متاسفانه هیات های عزاداری بیشتر « مداح محورند » تا « سخنران محور » .
۴ – جایگاه محتوی در برخی از هیآت و تکایا و جلسات به شدت تنزل نموده و وقت اکثر مستمعین به استماع صدای گرم مداحان می گذرد .
۵ – هر چند شب های پائیز و زمستان تاب و تحمل برگزاری مراسم های مختلف را حتی تا پاسی از شب دارند ولی مسئولین هیات ها کمتر به موضوعی همچون نماز صبح توجه می کنند .
۶ – همسایه های هیات ها و مساجد و تکایا بارها از صدای بلندگوها به شکوه آمده اند و ظاهرا گوش کسی هم بدهکار نیست . البته بیان فتاوی مراجع هم چندان مقبول مسئولین هیات ها قرار نمی گیرد .
۷ – در اکثر شهرها ، روستاها و امکنه ای که به نوعی هیاتی شکل گرفته است ، نوعی از مدیریت خانوادگی و موروثی در آن به چشم می خورد . ظاهرا امام حسین (ع) به نفع عده ای مصادر شده است و تا قیام قیامت قصد واگذاری آن را ندارند .
۸ – نهادهای قانونی که مسئولیت اعزام مبلغ را بر عهده دارند بایستی کم کم آماده باشند تا معاونتی تحت عنوان « اعزام مداح » را ایجاد نمایند . چنانچه این معاونت شکل نگیرد ، به زودی شاهد منبری شدن برخی از مداحان محترم نیز خواهیم بود .
۹ – حضور دسته های عزاداری ، سینه زنی ، زنجیرزنی و مواردی شبیه آن باعث تعظیم شعائر الهی و نمونه ای از وحدت و همدلی و همچنین عشق به امام حسین (ع) است که کسی را یارای انکار آن نیست ولیکن اقدام های فرهنگی در جهت مدیریت هرچه بهتر آن هم مد نظر می باشد .
۱۰ – متاسفانه مشاهده می شود که چاپ و نصب بنر های مختلف که به تمثال مبارک سخنرانان و مداحان منقش می گردد ، هزینه های هیات های عزاداری را به نحوی بالا می برد و از طرف دیگر سایر هیات هایی که تمکن مالی ندارند را یا تحت الشعاع قرار می دهد و یا آنها را وادار به برخی از تصمیمات مشابه می سازد که لازم است یادآوری شود .
۱۱- یادواره شهدای عزیز که نام و یادشان هیچ گاه نباید از ذهن و خاطر فرزندان این مرز و بوم بیرون رود ، اقدامی پسندیده است که جای سپاس و تقدیر دارد .
تا یادم نرفته به این نکته از بیانات شیوای استاد قرائتی اشاره می کنم و التماس دعا :
ایشان می فرمایند : رئیس یکی از هیئت های عزاداری پیش من آمد و گفت: برای امسال واعظی خوش صدا می خواهیم. گفتم: سواد چه؟ گفتند: سواد مهم نیست؛ چون ما می خواهیم مجلس شلوغ بشود و کاری به سواد نداریم، ما حساب کرده ایم اگر آبگوشت بدهیم، ۲۰۰ نفر می آیند و با برنج ۴۰۰ نفر؛ اما اگر یک آقای خوش صدا بیاید، ۷۰۰ نفر جمع می شوند !
خدا کند که ما این گونه نباشیم !!!!!!!!!!!!
سلام